Koud, kouder, koudst: wonen in een tent?

Deze week werd ik wakker, zo voelde het. Niet wakker als in ‘woke’ of dat ik ineens spiritueel inzicht had. Maar er drong opeens een heel duidelijke keuze tot me door. Ik voelde me raar, zonderde me af, keerde me tot mezelf. De creativiteit stroomde, ik maakte dromenvangers van wilgentakken en lijsterbessen, sieraden van gedroogde sinaasappels, coilde mantjes van gedroogde pitrus, haaraccessoires, vilten bloemen. Mijn telefoon kreeg minder aandacht dan gewoonlijk en ook de fijne mensen in mijn leven liet ik het even afweten.

Coilen met pitrus
Coilen met pitrus
Schapenvacht vilten
Schapenvacht vilten

Het was al duidelijk dat in de winter mijn zus een paar maanden naar Nederland zou komen. Margot woont in Canada met haar vriend, maar haar werkvisum is nog niet helemaal rond en ze vindt het ook fijn om even in Nederland te zijn. Mijn prachtige woonplek op een stukje grond bij een boer heb ik aan haar te danken. Zij was ooit de vroedvrouw bij de dochter van deze boer en zo is het balletje gaan rollen. Toen ze het aanbod kreeg in de yurt en stacaravan te trekken die op dat erf staan, sleurde ze mij mee. Ze wilde niet in haar uppie in een klein boerendorpje wonen en mijn droom kwam uit. Al snel was duidelijk: ik wilde de stacaravan (voelde echt als een klein huisje en superveel licht + mooi uitzicht) en zij wilde in de yurt (prachtige ronde natuurlijk ruimte, bijzondere sfeer). We waren perfect op elkaar afgestemd!

Toen zij naar Canada vertrok kon ik me niet voorstellen hier met iemand anders te wonen. Het is best intiem, want in mijn huisje zitten de douche en keuken. Ik was er nog niet klaar voor en wist ook niet met wie ik er dan wilde wonen. Van de boer en boerin mocht ik de yurt ook verhuren als bed & breakfast, en zo geschiedde. Op deze manier wordt de yurt wel gebruikt, want in mijn eentje bewoon je niet zo makkelijk twee losse ruimtes naast elkaar. Ik heb nog overwogen in de yurt te gaan wonen, maar de stacaravan verhuur je minder gemakkelijk en dat was nou eenmaal ook al mijn huisje! 

Het leven in de stacaravan was wennen. Meteen heerlijk, maar ook wennen. Je ontwikkelt nieuwe routines en rituelen, omdat het dagelijks leven er toch anders uitziet dan in een verwarmd huisje in de stad. In de winter ben je veel bezig met hout stoken en hoe pak je dat aan? Doe je de kachel aan als je toch de hele dag weg bent? Hak je al een voorraadje hout of gewoon per keer? Daarnaast woon ik ook meer afgelegen en besefte ik dat een auto geen overbodige luxe zou zijn. En inderdaad, dat gaf me veel comfort. Verder is er een grote tuin, het onderhoud van de yurt en stacaravan, en allerlei andere nieuwe zaken waarin ik mijn draai moest en nog moet vinden.

Ik ben hier ook meer blootgesteld aan de elementen. Dat was nog wel de grootste ontwikkeling. In de zomer zit je met heel veel insecten: spinnen, teken, muggen, en vooral veel poepvliegen. In de winter zit je met de kou, storm, en diepe duisternis. Dat is ontzettend wennen! En toch, bijna elke ochtend prijs ik mezelf zo gelukkig dat ik op dit stukje paradijs mag wonen. Het is prachtig. Het is uniek. Het heeft me rust, ruimte en daarmee veel geluk gebracht de afgelopen jaren.

IMG_20211222_095714525_HDR
De yurt in de winter
IMG_20211226_122036082_HDR
De stacaravan van binnenuit

En nu is het tijd voor iets primitievers. Dat voelde ik al langer borrelen. In het voorjaar maakte ik een lange afstandswandeling met tentje en het leven was zo heerlijk simpel. Kleine routines, niks bijzonders. Simpele avondmaaltijden. Elke ochtend hetzelfde ontbijtje. En de hele dag gefocust op wandelen. Ik werd er zielsgelukkig van! Na de reis bleef het kriebelen, ik dacht: kan ik niet in een tent wonen? Maar ik dacht ook: ik héb nota bene een tent naast mijn huis staan! Dus zat ik al te peinzen over verhuizen naar de yurt, maar daar had ik ook weer geen zin in omdat, tsja, het voelde als teveel moeite. 

Toen mijn zus vertelde dat ze een paar maanden naar Nederland zou komen vroeg ik haar of ze interesse had in de yurt. Ze vertelde me volmondig JA, maar wilde het mij natuurlijk ook niet opdringen. Ik zag het als een kans misschien weer eens wat avontuurlijks te gaan doen. De yurt moet warmgestookt in de winter, de katten moeten eten. Dus normaal gesproken kan ik niet zomaar weg. Margot is vertrouwd met de plek en de dieren en met haar vriend erbij zou het met z’n drieën toch de druk worden. Ik wil al lang een taal vloeiend leren spreken, bijvoorbeeld Frans, of Arabisch. Het idee ging van touren met de auto door de Franse natuur, naar wonen en werken in een Franse stad, naar wonen en werken in een Arabische stad, naar leven in de natuur in een Arabisch land. 

IMG_20220608_102351461_HDR
Eenvoud
IMG_20220611_201458543_HDR
Tentleven
IMG-20220614-WA0010
Bosjesvrouw

Toen ging ik naar het Archeon, met Zora. Daar liepen we door de prehistorie en ik zag de hutten van riet, de potten van klei, de touwen van planten, de bedden van stro, de dekens van schapenvacht, de vuurtjes in huis. Ik voelde me enorm geïnspireerd en getriggerd. Dit. Wil. Ik. Hoe bizar het ook klinkt: ik voel me zó aangetrokken tot de prehistorische sferen! Ik heb geen zin om het uit te leggen of te verklaren, ik heb er ook geen woorden voor. Maar het voelt gewoon goed zo dichtbij de natuur te leven. Zo eenvoudig. Zo verbonden. En sinds die dag is er een soort kettingreactie in gang gezet. Ik haalde boeken bij de bieb, ging verder met mijn touw-van-planten-projectjes, en borduurde voort op een vaag idee dat ik ooit had van wonen in een tent. Ik wilde niet meer naar het buitenland, ik had besloten: ik ga het avontuur dicht bij huis zoeken.

Zora bood haar katoenen tent aan waar zij het jaar rond, op een paar maanden na, in heeft gewoond (lees haar blog hierover!). Een enorme bikkel, want het is een minitentje en heeft geen enkele warmtebron, zoals de meeste tenten. Ik kwam haar tent tegen op Marktplaats, maar dat bleek een twee keer zo grote en die vond ik al klein. Toen dacht ik: misschien moet ik ietsje luxer gaan zitten. Ik kan nogal naïef zijn, en vooral met deze hitte is het moeilijk voor te stellen dat het ooit nog koud wordt. Maar ik ben ook een koukleum en als ik echt wil wonen in een tent (wat momenteel echt als paradijs klinkt voor mij), moet het ook haalbaar zijn. Doodvriezen in een minitentje en daardoor nauwelijks kunnen leven gaat niet van lange duur zijn. 

En toen zag ik mijn droomtentje. En toen, kocht ik die twee dagen later. En daar zit ik nu. Na een week van voorstellen hoe het leven in een tent zou zijn – van paklijsten maken, van beelden voor me zien hoe ik zou koken, slapen, inrichten, wildplukken, vuur maken, craften, en vooral LEVEN in een bos – heb ik al een droomtent gevonden met klein houtkacheltje erin. Ik ben niet meer kapot te krijgen. Mijn leven is volmaakt. 

Vanaf eind dit jaar zal ik in een tentje in een bos verblijven. Voor hoelang weet ik niet. Ik begin gewoon.

Liefs,
Simone

P.s. Ik neem jullie in de winter natuurlijk mee in alle avonturen van het leven in de tent, wat dat gaat ook weer een proces van nieuwe routines in kleine stapjes worden! 

Prehist-zora
Prehist-zora
IMG_20220821_131820147_HDR
Bronstijdmeneertje

Leave a Reply