Klein genot.
Maandag 24 maart 2022

Vanochtend werd ik lichtelijk chagrijnig wakker. Ik baal daar dan meteen van, want ik vind dat met het leven dat ik leid ik weinig te klagen heb. De zon schijnt, de poezen liggen te spinnen op de dekens, wachtend tot ze hun brokjes krijgen. Ik mag zolang doen over opstaan als ik wil, en het eerste wat ik ga doen zal koffie of thee zetten zijn. Mijn uitzicht vanaf bed is weiland, koeien en in de verte bos en mijn enorme tuin strekt zich rondom mij uit. Ik kan met blote voetjes in het gras gaan staan terwijl ik een zwerm spreeuwen hoor kwetteren vanuit één van de vier hoge eiken.

Waarom ben ik dan humeurig? Ik graaf terug in mijn brein of er de avond ervóór misschien een lichte teleurstelling was, een irritatie aan iemand, een spanning over de toekomst of een ‘to-do’ waar ik tegen opzag. Ik ga na waar in mijn menstruele cyclus ik me bevind en of het misschien daar aan ligt. Of heb ik misschien teveel gedaan de afgelopen dagen, dat ik nu een beetje bij moet komen?

Gelukkig merk ik door de grijze wolk heen dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn vandaag. Ik hoef er alleen maar even op te focussen, op in te zoomen, ze uit te lichten. Want inderdaad, die zon is geweldig, ik houd van mijn poezen, en kijk nu al uit naar mijn bakje koffie in de buitenlucht! Soms word ik wakker en overweldigt dat gevoel van dankbaarheid me, zo’n dag was gisteren. Vandaag moet ik mijzelf er echt aan herinneren. Ik besluit de kleine genotsmomentjes gewoon met mensen te gaan delen, zodat ik er vandaag zelf ook bewuster van ben.

De kracht van Instagram is ‘verbeelding’. Verbeelding van wie je wilt zijn, van hoe het leven kan zijn. Ik word heel erg blij van Hobbitsferen, fantasy, geschiedenis, natuur, wildernis, romantiek, rust, eenvoud, gemoedelijkheid. Als het leven me even niet bevalt roep ik op verschillende kanalen beelden op die me herinneren aan hoe het leven kan zijn. Beelden die schoonheid en genot benadrukken. Ik herinner me dat ik me in de winter een kansloze bejaarde voelde die niks deed met haar leven, en toen kwam ik een plaatje tegen van een tevreden, breiende, haas bij een houtkachel (met een potje thee erop en sneeuw zichtbaar door de raamkozijntjes) en vond ik mezelf opeens een kneuterig, tevreden mens die genoot van een kalm tempo.

Je kunt ook door wat je zelf deelt met de buitenwereld jezelf vormen, jezelf verbeelden. Door vandaag kleine genotsmomentjes te fotograferen en te delen met publiek, vond ik mezelf opeens ‘iemand die geniet van kleine dingen’. Zo kon ik mijzelf een richting op duwen naar iemand die ik wilde zijn vandaag. En ja, het hielp, een beetje. Ik liet mijn sombere bui de pracht van de dag niet overschaduwen. Tegelijkertijd besefte ik ook dat ik niet altijd hóef te genieten. Het is geen ramp om niet altijd extatisch dankbaar te zijn voor alles.

De afgelopen dagen was ik juist zó dankbaar en besefte ik dat ik dit enorme gevoel van verlichting (in de ‘lichter worden’ zin van het woord, niet in de spirituele zin) en opleving na de winter ook echt komt doordat ik de duisternis van de winter zo diep ben ingegaan. Het waren een heel duistere paar maanden, maar niet voor niets. Ik heb een hoop ballast van me afgeschud, waardoor ik me nu geïnspireerd, vrij, gemotiveerd en dankbaar voel. Dus als ik me dan even somber voel, besef ik me ook: somberheid toelaten schept uiteindelijk ruimte voor meer licht.

En toch, ook juist wanneer ik me chagrijnig voel kunnen kleine momenten alles de moeite waard maken. De zon. Mijn poezen. Het kopje koffie. Blote voeten in het gras. Kwetterende vogeltjes. Weids uitzicht. Als alleen dat al mijn dag succesvol kan maken, haalt het een hele last van mijn schouders en voel ik me alweer vrijer, vrolijker.

Liefs,
Simone